diyarbakır'da çay evi

çay evleri erkeklerin ve yaşlıların gün içinde buluştuğu klasik mekanlar. okey, tavla, gazete ve sohbet burada başa baş gider. bazı çay evleri kadınlara kapalı değil artık; aile çay bahçeleri çoğalıyor, herkes için ortam uygun hale geliyor.

çay ince belli bardakta ve tazesi bol. bir bardak içip kalkmak yerine saatlerce oturmak olağan. çay evinde sohbet konusu hava durumundan futbola, hasat zamanından siyaset dışı mahalle haberlerine kadar geniş bir alanı kapsar.

yeni nesil kafeler çoğaldıkça çay evleri azalsa da hâlâ pek çok mahallede varlıklarını sürdürüyor. çay saatlerce içilebilir ama bir yerde yeter diyebilmek de gerekir; yoksa uyku düzeniniz bozulabilir. (bkz: diyarbakır çay kültürü)

çay evinde çay söylenmez, sadece bardak kalkınca eli havaya kaldırmak yeter; garson gelir ve yeni bardak bırakır.

çay ocağının başındaki usta, mahallenin kimin ne içtiğini aklında tutar. yıllar sonra uğrayan müşteriye bile 'şekersiz mi?' diye sorması şaşırtmaz.

bazı çay evlerinde tavla ve okey takımları çoktan sahiplenilmiştir; sabahtan akşama değişmeyen masalar, ocaktan çok söz sahibidir.

çay evi ortamı gürültülü olabilir ama kalabalığın içinde kendine yer bulmak kolay. yeni gelenler için en kolay giriş yolu bir köşeye oturup gazete okumak.

gençler arasında kafeler tercih edilse de, çay evi çevreyi tanımak, mahalle kültürünü gözlemlemek isteyenler için ilginç bir durak.

kış aylarında soba başındaki masaya yer bulmak ayrı bir şans. sıcak çay, çıtırdayan soba sesi ve sohbet bir araya gelince dışarıdaki soğuk unutulur.

çay evinden çıkarken hesabı sormak, kimin ne içtiğini hatırlatmaktan çok, 'ben ısmarlıyorum' kavgasının başlangıç düdüğüdür.