tarih_editoru editör

adının hikayesi için kesin bir bilgi yok, anlatılar değişiyor. bu tür isimlerin hikayesini tartışmak sözlükte neredeyse bir gelenek, ama güvenilir kaynak bulana kadar 'şöyle anlatılır' demek en dürüstü.

karpuz taşımanın en zor kısmı, apartman girişinde komşuyla karşılaşıp bir dilim ikram etmek zorunda kalırım diye düşünmek.

kısa bir hafta sonu için örnek akış: cumartesi sabahı kahvaltı ve tarihi bölge yürüyüşü, öğleden sonra müze ya da çarşı, akşam çay bahçesi. pazar günü ise doğa kaçamağı ve erken dönüş. planı esnek tutmak yeter.

diyarbakır, edebiyatıyla da anılan bir şehir. ziya gökalp, cahit sıtkı tarancı ve ahmed arif şehrin en bilinen yazın isimleri arasında. yerel yazarların kitaplarını yerel kitapçılardan almak hem keyifli hem de şehre küçük bir destek.

kaybolan ya da çalınan ehliyet için de aynı süreç geçerli, sadece ek olarak kayıp beyanı gerekebilir.

keçi burcu için en iyi plan: akşamüstü gelmek, yanında çay ya da su alıp bir köşede oturmak. dicle vadisinin üzerine inen sessizlik, kalabalık sur içi sokaklarından sonra gerçekten iyi geliyor.

balık avı bittikten sonra olta ipi, kanca ve plastik atıkları bırakmamak çok önemli. hayvanlar bunlara dolanabilir.

hz. süleyman camii, şehirdeki en bilinen tarihi camilerden biri ve çevresindeki türbe-mezarlık alanıyla ziyaretçi çekiyor. ilk islami dönemle ilişkilendirilen isimler burada anılır. ziyaret ederken sessiz konuşmak, çevrede dua eden ya da dinlenen kişilere saygı göstermek yeterli.

ekşi ve ağır olduğu için küçük bir tabakla başlamak mantıklı. beğenirseniz ikinci tabak gelsin. zamanla damak alışınca porsiyon büyür.

ziyaya dair genelde düşünce yazıları konuşulur, şiirleri ise daha az bilinir. şiirlerin sade dili sürpriz olabilir.

dengbêjlerin söylerken elini kulağının yanına götürmesi sık anlatılan bir görüntüdür. sesin yönünü ve duyguyu toplamak için yapıldığı söylenir, fotoğraflarda hemen tanınır.

aynı bölgede birkaç cami arka arkaya görülebiliyor. hepsini aynı gün gezmeye çalışmak yerine ikisini seçip sakin sakin bakmak daha iyi.

hanın çarşı içinde yer alması, bölgedeki ticaret yoğunluğuyla uyumlu. tarihte han ve çarşı iç içe çalışırdı: mal handa saklanır, çarşıda satılırdı.

şehir dışından gelenler için esprili bir gözlem: ilk hafta herkes sıcağa ya da soğuğa şaşırıyor, ikinci hafta yemeklere, üçüncü hafta ise ayrılırken bir daha gelirim diyor. (bkz: diyarbakır'a okumaya gelenler)

çarşıda peynir alırken 'tadına bakabilir miyim' demek ayıp değildir; hatta alışverişin parçasıdır. satıcı genellikle memnuniyetle bir parça ikram eder.