diyarbakırlı gurbetçiler

yıllar içinde pek çok diyarbakırlı türkiye'nin başka şehirlerine ve yurt dışına taşındı. memleket özlemi hem günlük sohbetlerde hem de bayramlarda belirgin. bayramlarda şehre dönüş yoğun olur. gurbette yaşayanlar için memleket yemekleri, halaylar ve sohbetler bağı canlı tutuyor.

şehre ziyarete gelen gurbetçiler çoğu zaman sevdiklerini görmek, çocukluk mahallelerini gezmek ve özlem gidermek istiyor. sosyal medyadaki memleket grupları, gurbetteki diyarbakırlıların birbirini bulmasını sağlıyor. bayram ve yaz tatillerinde şehirdeki hareketlilik artıyor, havalimanı ve otogar daha kalabalık hale geliyor. memleket ziyareti çoğu kişi için yılın en önemli planı.

gurbetçilik, bu şehrin hikayesinin önemli bir parçası. büyük şehirlerde ve yurt dışında yaşayan binlerce insan, memleketine her fırsatta döner. bu dönüşler şehre ayrı bir canlılık katıyor.

gurbetten dönenlerin valizinde hep hediyelik oluyor, dönüşte ise başka hediyeler. bu karşılıklı hediye alışverişi, memleketle bağın somut hali: yerel lezzetler, kuru gıdalar, el emeği küçük şeyler.

gurbetçiler için ziyaretin gözde adresleri çocukluk mahalleleri, çarşılar, eski evler ve aile sofraları. şehir değişse de çoğu kişi yine de aynı kapıların önünden geçip aynı çayı içmek ister.

gençler için gurbet, hem özlem hem fırsat demek. başka şehirlerde okuyup çalışan gençler dönüşte yeni fikirler, yeni bakış açıları getiriyor. şehir bundan her zaman bir şey kazanıyor.

dil ve ağız da gurbetçilikte ilginç bir konu. uzun yıllar uzakta kalanlar ağzı korur ya da karıştırır; dönünce eski kelimeleri hatırlamak ayrı bir keyif. (bkz: diyarbakır ağzıyla konuşmak)

yurt dışında doğup büyüyenler ise bu şehri bazen sadece ailelerinin anlattığı hikayelerden tanır. ilk geldiklerinde heyecan, merak ve biraz da şaşkınlıkla karışık bir duygu yaşarlar.

kısaca: gurbetçi, şehri uzaktan sevenin adı. her bayramda, her yazda dönenler, şehrin kalbinin atmasını sürdüren görünmez bir köprü kuruyor.