uzun kış gecelerinde ailelerin soba ya da şömine başında hikaye anlatması eski bir gelenek. büyükler masal ve halk hikayeleri anlatır, çocuklar can kulağıyla dinler. hikayeye bir fincan sıcak çay eşlik edince kış gecesi bambaşka bir hal alıyor.
diyarbakır'da bu gelenek dengbêj kilamlarıyla da birleşir. televizyondan önce aile eğlencesi buydu. çocuklar korkulu hikayeleri sever ama sonunda hep sarılıp uyur.
günümüzde yine de hatırlayanlar çok. kışın kısa günleri uzun gecelere dönüşünce bir hikaye dinlemek iyi geliyor. bu gelenek, ekran öncesi dönemin sosyal medya yerine geçiyordu.
sponsorluJet Şoföraracını sen kullanma, eve şoförünle dön
incele
kış gecelerinde yenen kuru yemiş ve sıcak çay, anlatının tamamlayıcısıdır. hikaye bitmeden kimse yerinden kalkmak istemez.
masal anlatan kişi ses tonunu değiştirir, çocuklar ise en heyecanlı yerde sustururlar. bu klasik oyun bugün de işe yarıyor.
elektrik kesildiğinde bu geleneğin neden çok eski olduğu ortaya çıkıyor: hikaye ışıksız da güzel, belki daha da güzel.
sponsorluJet Taşıyıcıacil evrak ve paket şehir içinde aynı gün
incele
bugün çocukları telefondan koparmak için kısa bir gerçek hikaye anlatmaya başlamak yeter. "eskiden burada ne olurdu?" sorusu özellikle işe yarar.